Slak op de teerton

In mijn vorige artikel schreef ik over de bureaucratische muur van het UWV in de derde persoon, maar soms moet je de kaarten gewoon open op tafel leggen. Dit is het waargebeurde, persoonlijke verhaal achter die muur — en hoe ik de dans met het systeem uiteindelijk met een grote glimlach heb gewonnen.

De Slak op de Teerton

Hoe ik 42 jaar lang danste met de mazen van de wet (en won met humor)

Wat doe je als de overheid je probeert te vangen in wetten, regeltjes en stroperige bureaucratie? Dan kweek je een olifantenhuid, behoud je je humor en speel je het spel slimmer dan zij. Nu ik in augustus 2026 definitief de deur achter me heb dichtgetrokken, is het tijd om de balans op te maken. Dit is mijn verhaal: van de Amsterdamse kroeg in 1984 tot de Raad van Bestuur van het UWV in 2026.

🍻 Deel 1: Proosten op de RWW (1984)

Het begon allemaal in 1984. Ik had een RWW-uitkering (de vroege bijstand) maar begon daarnaast op een nulurencontract in de beveiliging. Omdat die inkomsten onzeker waren, hield ik de uitkering aan als achterwacht. Het werk liep storm en de uitkering liep door. Het resultaat? Een fantastisch jaar waarin de lokale kroegeigenaar goud geld aan mij verdiende en de stamgasten genoten van mijn rondjes. Toen ik overstapte naar het uitzendbureau meldde ik het netjes: dossier gesloten. Geen digitale koppelingen destijds, puur handwerk. En die uitkering van toen? Die is al sinds 2004 definitief en wettelijk verjaard!

🛑 Deel 2: De bajes, de fiscus en een aanslag van 20.000 gulden (1987 - 1990)

Na een medische en psychische keuring op de Keizersgracht — "een kat-bakkie voor de arts" — rolde ik in 1989 de Bijlmerbajes binnen op de afdeling Sociale Dienstverlening. Ik werkte daar keihard, maar na een jaar sloeg het administratieve noodlot toe. Het GAK had mijn eerdere WAO-uitkering (die ik met terugwerkende kracht vanaf 1985 had gekregen) niet goed verwerkt. Gevolg: een spookinkomen en een belastingaanslag van maar liefst 20.000 gulden op de mat.

Het GAK wees naar de Belastingdienst, de fiscus wees naar het GAK. Ik pikte het niet en betaalde geen cent. Pas toen de belastingdeurwaarder face-to-face op bezoek kwam en ik hem met mijn loonstroken de waarheid liet zien, begreep hij het. Via een officiële procedure bij de rechtbank in Arnhem werd het hele bedrag god-zij-dank kwijtgescholden.

⚖️ Deel 3: Naast de rechter als beëdigd griffier

Mijn korte studie Rechten aan de Open Universiteit kwam goed van pas toen ik via een uitzendbureau als vervanger van de secretaresse van de legendarische advocaat Germ Kemper ging werken. Daarna volgde een prachtige tijd bij de Amsterdamse rechtbank. Ik werd beëdigd als plaatsvervangend griffier: vonnissen uittypen en zittingsdagen draaien náást de rechter.

Zowel de bajes als de rechtbank hielden me met contracten van 3, 3 en 6 maanden exact een jaar aan het lijntje met de belofte van een vaste baan, om me wegens "economische redenen" op het laatste moment te lozen. Maar ik liet me niet kisten: ik stroomde soepel terug de WAO in én incasseerde een stimuleringspremie van 2.000 gulden die ik nooit hoefde terug te betalen.

🐌 Deel 4: De slak op de teerton in Emmen (1996 - 2026)

Bij een vroege keuring zei de keuringsarts van Justitie het al: "Reken maar niet op het GAK, je bent bij hen als een slak op een teerton. Als je er eenmaal in zit, kom je er nooit meer uit." Wat had die man een profetische blik.

Toen ik in 1996 naar Emmen verhuisde, probeerde ik tussen 1997 en 2006 vier keer serieus weer aan het werk te gaan. Ik deed opleidingen en stages, haalde tophoge cijfers, maar de re-integratieartsen en de arbeidsdeskundigen van het UWV voerden intern een loopgravenoorlog over mijn rug. Gesprekken werden stelselmatig geweigerd en ik werd constant tegengewerkt.

Vanaf dat moment besloot ik: prima, dan word ik jullie eeuwige klager. Ik heb me decennialang kostelijk vermaakt met hun procedures.

🏁 Slotwoord: Te laat voor een gesprek!

In augustus 2026 was de tijd om. De cirkel is rond en ik heb het boek definitief gesloten. Ik heb de Tweede Kamer, de Nationale Ombudsman en de Raad van Bestuur van het UWV officieel ingelicht. Nu zij na al die jaren ineens wél wilden praten, was het mijn beurt: "Jullie zijn te laat, ik weiger nu."

Vandaag de dag ben ik een gezond, actief persoon met veel humor. Ik lees over neurologie, psychologie en verdiep me in de filosofische boeken van Andreas Kinneging over rechtvaardigheid. Ik doe volop betekenisvol vrijwilligerswerk en help mensen waar ik kan. Het UWV heeft 42 jaar geprobeerd om de slak te vangen, maar de slak heeft de teerton met een glimlach verlaten!